glow2nyc: the week after

Het is nu écht voorbij. Vorige week hebben we keihard genoten én flink afgezien in de 5 boroughs van New York. Hoe was de week na de marathon? Hoe ging het met de spierpijn en hoe voelde het om op die roze wolk van euforie te zweven? Je leest in het in de aller-, allerlaatste glow2nyc blog.

Maandag
Au! Ik wil opstaan uit bed maar mijn bovenbenen branden van de spierpijn. Als ik op het toilet ga zitten moet ik de wastafel vasthouden en mezelf langzaam naar beneden laten zakken. Au, au, au. Oh ja, zo voelt dat, een marathon. Als ik in de spiegel kijk zie ik de vellen aan mijn lippen hangen. Charming. Dat komt vast door de gure wind. Ping! Madelon appt: SPIERPIJN!!!! Hihi, gedeelde smart is halve smart. Ik had de ijdele hoop dat ik minder spierpijn zou hebben dan na mijn eerste marathon maar toen we gister de Queensboro Bridge af liepen en elke stap door mijn bovenbenen dreunde wist ik: Oh you’re gonna feel this one tommorrow! Mensen om me heen zeiden tijdens de voorbereiding regelmatig: ‘Wat doe je jezelf aan?’ Ik heb het mezelf ook een paar keer afgevraagd de afgelopen dagen. Was het het waard? Jaaa! Absoluut.

Om 8.00 uur lopen, nou ja schuifelen, we naar een zaakje om te ontbijten. De mannen hebben de grootste lol om onze pinguïn walk. We hebben onwijze trek en vallen gelijk aan op een kom havermout met fruit en noten. Zo, we kunnen er weer even tegen. Tijd voor some sightseeing!

In tegenstelling tot de afgelopen twee dagen is het vandaag prachtig weer. We maken een wandeling over de High Line en bezoeken de Chelsea Market waar we bij Amy’s Bread genieten van een post-race treat: een enorm stuk carrot cake. Yum!

amy's bread

Als we naar buiten stappen komen we onze crew buddies Margot, Merel en Evelien tegen. Toevallig! We halen allemaal onze medaille uit onze tas en maken een foto. Overal waar we komen zien we finishers met hun medaille om, wij vinden dat toch een beetje awkward en stoppen onze medaille gauw weer in onze tas.

gl2r

We wandelen door SoHo, drinken koffie in het zonnetje en bekijken het monument op Ground Zero en het nieuwe WTC dat vandaag net is geopend. Na een heerlijke late lunch bij de Butchers Daughter nemen we een taxi naar ons hotel, de beentjes willen echt niet meer.

IMG_4892

Kaffee 1668
9/11 memorial
We gaan met onze laptops in de lobby zitten om ons race report uit te werken en schrijven de blog met vragen aan onze mannen. Daarna kletsen we bij met de mensen uit onze groep. Zo leuk om alle verhalen te horen! Iedereen is superblij, trots en beurs. ’s Avonds eten we een heerlijke bio vegaburger met zoete aardappelfrietjes en duiken op tijd ons bed in. We zijn ka-pot.

row hotel

Dinsdag
Nog steeds spierpijn. Niet erger dan gister gelukkig, maar ook niet minder. We gaan naar Brooklyn vandaag. We ontbijten en drinken koffie in Williamsburg en wandelen over de Brooklyn Bridge naar Manhattan. De vorige keer dat ik in New York was en hier liep was het regenachtig, maar vandaag schijnt de zon volop en het uitzicht op de stad is geweldig, wow!

toby's

brooklyn bridge
Na een late lunch duiken Madelon en ik de Victoria’s Secret in en dan is het alweer bijna 17.oo uur. ’s Avonds gaan we naar de Knicks in Madison Square Garden. Let’s play ball! De Knicks hebben het zwaar (defense, defense!) en worden verslagen met 98-83 door de Washington Wizards. Jammer! Maar wat tof om mee te maken. Serena Williams, Fat Joe en de Beastie Boys zitten op celebrity row, tijdens de breaks en time outs schieten jongens en meiden met een supersoaker t-shirts het publiek in en showen de Knicks City Dancers hun moves.

knicks

the knicks

Woensdag
De laatste dag in New York. Eind van de middag vliegen Jos en ik terug naar Nederland. Madelon en Sander hebben nog ruim 2 weken vakantie voor de boeg en vliegen morgen naar Miami. We halen een heerlijk healthy ontbijtje bij Juice Press, shoppen even bij Nike Town en lopen dan naar Central Park. We wandelen een stukje over het parcours van afgelopen zondag. Wat is het steil! Dat voelden we wel aan onze benen, maar zonder massa’s mensen langs kant zien we het nu ook. We hadden graag hier een klein stukje gerend vanmorgen, maar onze benen waren het daar niet mee eens. We hebben nog steeds spierpijn, al is het wel een stuk minder dan de dagen ervoor. Ik kan eindelijk weer normaal de trap af.

central park

central park
We wandelen naar Le Pain Quotitien en na een heerlijke lunch nemen we afscheid. Na een allerlaatste selfie en een hele dikke knuffel gaan Jos en ik naar het hotel om onze koffers op te halen en gaan Sander en Madelon de stad weer in. Om 17.30 uur stappen we in het vliegtuig. Bye bye New York. You were awesome!

Glow central park

Donderdag
Om 4.10 uur landen we in Dublin. Helaas hebben we ook de terugweg geen directe vlucht, dus dat betekent wachten! We gaan in twee grote stoelen zitten en het lukt me zowaar om een half uurtje te slapen. Als we bij de gate aankomen horen we dat we vertraging hebben. Boe! Uiteindelijk stijgen we 1,5 uur later dan gepland op. Als we om 15.00 uur thuiskomen zijn we helemaal gesloopt en wacht er nog een uitdaging: wakker blijven. Op de eettafel staat een grote doos. Wat zal daar in zitten? Een paar nieuwe hardloopschoenen van adidas! Hoe gaaf is dat?

adidas boost

Ik voel mijn bovenbenen nog een heel klein beetje als ik de trap af loop, verder heb ik geen spierpijn meer. Begin van de avond heb ik een afspraak voor een sportmassage. Ik dut even in tot de masseuse aan mijn benen begint. Pijn is fijn, pijn is fijn! De schade valt gelukkig mee, alleen een paar stijve spieren in mijn kuiten en bovenbenen. Na het eten bel ik even met mijn ouders. Ze hebben ons zondag live gevolgd via de live track app en zijn trots en vooral blij dat ik weer heelhuids thuis ben. Om 21.00 uur lig ik gestrekt in bed. Slapen!

Vrijdag
Om 8.00 uur word ik wakker. Na 6 nachten van minder dan 5 uur slaap is deze lange nacht een hele verademing. Toch voel ik me meh. Daar is-ie: de after marathon dip. Of het nu komt door het wegvallen van ons doel, de neurotransmitters die aangetast schijnen te worden tijdens een marathon, de jetlag of alles bij elkaar: ik heb geen zin vandaag. Ik begin rustig met een ontbijtje en de krant, neem een douche, zet de wasmachine aan en dan moet ik écht aan het werk.

new york is not for sissies

’s Avonds fiets ik naar de schoonheidsspecialist voor een pedicure. Eén nagel heeft de strijd niet overleefd. Ach ja, toenails are for sissies las ik op een van de borden langs het parcours zondag. Na het eten plof ik op de bank met een kop thee en stuk chocola. Chill mode on.

Zaterdag
Weer heerlijk geslapen vannacht. Jee! Ik heb gister mijn werk niet af gekregen, dus ga ik meteen aan de slag. Na de lunch ga ik naar buiten. Even een frisse neus halen en een verjaardagscadeau voor mijn zus kopen. Als ik weer thuis ben zet ik een kop koffie en ga even zitten lezen.

witlofsalade

leesvoer
’s Avonds na het eten rijden we naar mijn ouders. We drinken thee, kletsen gezellig bij en gaan op tijd slapen.

Zondag
Om 08.00 uur trek ik mijn hardloopschoenen aan. Jee, ik mag eindelijk een stukje rennen! Woensdag begon het al een beetje te kriebelen, maar ik had een week complete rust echt nodig. Ik loop samen met Jos een half uurtje in een heel rustig tempo. Mijn bovenbenen voelen behoorlijk zwaar, maar verder gaat het best lekker en geniet ik volop van een prachtige herfst run.

running

fall

Na het ontbijt gaan we naar mijn schoonouders. We drinken koffie en vertellen alle verhalen nog een keer. ’s Middags gaan we naar de verjaardag van mijn zus. Gezellig! Eind van de middag rijden we weer naar huis. ’s Avonds zit ik met een kop soep voor de open haard en tik de laatste alinea’s voor deze allerlaatste glow2nyc blog. De hele week vragen mensen ons wat ons jullie volgende doel is. Het antwoord? Daar gaan we rustig over nadenken terwijl we tijdens onze hersteltrainingen in gedachten weer in New York lopen. Met een big smile. Zonder zere benen.

glow2nyc new york marathon

glow2nyc new york marathon

glow2nyc nyc marathon

glow2nyc nyc marathon
Dit was onze allerlaatste glow2nyc blog. Jullie hartverwarmende reacties en support hebben ons avontuur nog mooier en intenser gemaakt. Heel, heel erg bedankt! Ook zijn we iedereen die ons heeft gesponsord ontzettend dankbaar. Het eindbedrag dat we voor Stichting Het Vergeten Kind hebben opgehaald is 3115 euro. En daar zijn we net zo blij mee als met onze prestatie!

The following two tabs change content below.
Nienke Becker is fitness & health journalist en founder en editor in chief van Glow.

4 Comments

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Verplichte velden zijn gemarkeerd met *