Hello, Goodbye

Ik ben de tel kwijt hoe vaak ik opnieuw ben begonnen met deze zin. Wat zeg je na zo’n lange stilte? Eigenlijk was ik van plan weer een blog te schrijven als ik kon zeggen: ‘Hallo, ik ben er weer! Ik ben beter, ik heb nergens last meer van en ik kan alles weer.’  Maar dat is niet het geval. Helaas heb ik dan ook moeten besluiten dat ik stop met Glow.

Het gaat beter met me. Stukken beter sinds mijn blog van vorig jaar. Maar ik ben er nog niet. Het lijstje met dingen die ik weer kan of langer kan volhouden, groeit gestaag. Inmiddels weet ik dat hoe harder ik mijn best doe om te herstellen, hoe trager het gaat. Er zit niets anders op dan geduld hebben en te vertrouwen in het proces. Maar pfff, wat is dat moeilijk!

Van presteren naar revalideren
Voor mijn hersenschudding stond ik altijd ‘aan’. Ik werkte zo’n zestig uur in de week en sportte zes keer. Als freelancer vond ik het moeilijk om mezelf rust te gunnen. Want er is altijd wel een administratief klusje te doen of een blog die geschreven kan worden. En ergens hou ik ook wel van die instelling. Aanpakken en niet zeuren. Het is ook iets wat ik van huis uit heb meekregen: je mag pas iets voor jezelf doen als je huiswerk of taak in het huishouden af is. Maar nu werkt deze mentaliteit simpelweg niet. Ik kan niet meer alsmaar gáán. Ik leer nu écht naar mijn lichaam te luisteren: wat voelt goed en wat kan ik aan? Maar ook naar mijn gevoel: wat wil ik graag en wat vind ik belangrijk, in plaats van wat moet ik van mezelf of wat wordt er van me verwacht? De omschakeling van presteren naar revalideren vind ik lastig. Ik mediteer elke dag en doe thuis aan yoga. Dat helpt hierbij. Op tijd gas terugnemen, grenzen aangeven en lief zijn voor mezelf, ik word er steeds een beetje beter in.

Kwartje
Ik hoorde steeds: ‘Acceptatie is de belangrijkste stap in een herstelproces.’ Jahaa, dacht ik dan. Pas toen ik leerde inzien dat accepteren niet hetzelfde is als opgeven viel het kwartje. En ja, dat duurde even. Het besef dat ik niet langer hoefde te vechten om beter te worden maakte de weg vrij om de situatie te kunnen aanvaarden, om mee te bewegen met wat gaat en te kijken wat het me brengt. Dat klinkt heel zen, maar er zijn nog steeds momenten dat ik mezelf van de vloer moet rapen. Dan helpt het om te denken: dit gaat voorbij. Het gaat misschien tergend langzaam, maar als ik kijk naar waar ik een jaar geleden stond en waar ik nu sta, is dat een groot verschil.

Moeilijke beslissing
Accepteren en loslaten betekent ook dat je soms pijnlijke beslissingen moet nemen. Stoppen met Glow is daar één van. Toen ik mijn besluit met Madelon deelde vielen er ook best wat tranen. Hoe moeilijk ook, we weten allebei dat dit het beste is. Voor jullie verandert er eigenlijk niets. Madelon runt Glow al een tijd alleen en blijft dat doen.

Tas vol herinneringen
Met een warm en trots gevoel kan ik terugkijken. Het opzetten en runnen van een online magazine was niet alleen heel leerzaam (en heel veel werk), maar ook ontzettend leuk. Dat we zo veel leuke, lieve en grappige reacties zouden krijgen had ik niet verwacht. Lieve lezers, duizendmaal dank! Zonder jullie zou Glow niet bestaan. Ik zou graag met jullie terugblikken op alle mooie momenten, maar dan wordt dit een nóg langer verhaal. Daarom mijn drie favoriete. De fotoshoots. Meestal voel ik me niet zo op mijn gemak als ik op de foto moet, maar als we met onze mannen gewapend met camera op pad gingen om nieuw fotomateriaal schieten maakten we er een gezellige dag van. En als Madelon en ik een beetje ons ding deden (sporten en ouwehoeren) leverde dat de leukste beelden op én rolden dikwijls de tranen over onze wangen van het lachen. De duurloop van Den Haag naar Noordwijk. Voor onze voorbereiding op de marathon van New York hadden we bedacht dat het leuk zou zijn als wij naar Noordwijk zouden lopen om na onze training samen met Jos en Sander te lunchen bij een strandtent. Die dag stond er een behoorlijk stevige Noord-Westenwind. Daar hadden we even geen rekening mee gehouden. En zo werd een gezellig tochtje door de duinen zo’n 25 kilometer keihard ploeteren. Niet alleen de wind werkte tegen ook mijn buik protesteerde en ik moest een aantal keer een sprintje trekken, de bosjes in. Gelukkig had ik een paar weken ervoor een lesje snelkakken gekregen van Madelon tijdens een duurloop in Rotterdam. Eenmaal in Noordwijk bleek dat we nét niet het aantal kilometers hadden gelopen dat op ons schema stond, dus liepen we nog een rondje om Huis ter Duin (GEKKIES!). Toen we compleet afgepeigerd en uitgehongerd bij de strandtent aankwamen zeiden we tegen elkaar: ‘Hier gaan we het nog over hebben in New York’. De New York Marathon. Maar in New York waaide het nóg harder. Zó hard dat we elkaar soms niet konden verstaan. Over die Noord-Westenwind hebben we het dan ook niet gehad. Wel over de Hollandse duinen, want die waren toch een stuk minder steil dan de bruggen hier. Oef, wat hadden we het zwaar. Maar wat waren we trots toen we die medaille om elkaars nek hingen. En met die 42,195 km in onze benen hadden we ruim 3.000 euro opgehaald voor het prachtdoel Stichting Het Vergeten Kind.

Spark
Het allermooiste geschenk van Glow is de speciale spark die onze vriendschap heeft gekregen. Dankzij onze samenwerking hebben we niet alleen veel mooie momenten beleefd, maar ook elkaar nog beter leren kennen. Het is bijzonder om een partner/vriendin te hebben die aan een half woord genoeg heeft, precies weet wanneer ze wat moet zeggen en wanneer er geen woorden nodig zijn. En ik hoef vast niet uit te leggen hoe fijn het is om dezelfde passies te delen: sporten én (lekker en gezond) eten. Oh en praten over eten! Want daar zijn we ook heel goed in samen. En Madelon is een kei in Facetime-knuffelen! Afgelopen weekend konden we elkaar weer een echte knuffel geven. En hebben we onze Glow-tijd kunnen afsluiten met koffie, carrot cake, fijne gesprekken (over eten) en nóg meer lekker eten.

En nu?
Al ziet mijn leven er nu heel anders uit dan ik had gedacht, het leven in München bevalt goed. Nederland mis ik (nog) niet, mijn familie en vrienden wel. We blijven hier in ieder geval nog een jaar. En dan? Ik heb geen idee. Deze situatie dwingt me ook om stil te staan bij serieuze vragen zoals: wie ben ik nou eigenlijk echt en hoe zou ik graag willen leven? In onze maatschappij hangen we onze identiteit zo op aan wat je doet. Wat blijft er over nu ik niet kan werken en fanatiek sporten? Food for thought…
Voorlopig blijf ik me focussen op mijn herstel, geniet ik van alles wat er is en zie ik wel wat er gebeurt.

Meer blogs van Nienke:
Waarom ik zo stil ben
Glow goes Germany
Wat als je even niet zo healthy & happy bent, deel 1
Wat als je even niet zo healthy & happy bent, deel 2

Blijf up-to-date en volg ons op Facebook & Instagram (username @GlowMagNL).

 

20 Comments

  • Fijn om van je te horen, Nienke, al is de boodschap een pijnlijke. Ik had je een sneller helen gewenst, maar we leren nu eenmaal onze lessen van het leven niet op een door ons gewenst moment of op een door ons gewenste manier. Ik denk dat je op een goede weg zit en wens je alle goeds van de wereld en hoop (via een ander kanaal misschien) nog van je te horen.

  • GLOW gaat van twee tijgers naar één, maar ook jij blijft een tijger! Ik genoot en geniet nog altijd van jullie blogs, mooiste herinnering blijft ook voor mij New York!

  • Wat een sterk moedig besluit! Bedankt voor je verhalen, je enthousiasme en je inspiratie. Veel geluk en kracht gewenst

  • Knap om zo’n besluit te nemen. Maar zeer herkenbaar dat juist in deze situatie het belangrijk is om voor jezelf te kiezen. (Ik ben ook herstellende). Helaas zien mensen dit als egoïstisch en vragen bijv. Wat doe je dan de hele dag. Alsof je zelf kiest voor dit. Maar goed keep ya head up and heart strong!

  • Ik wens je alle rust en ruimte bij je herstel Nien. En wat een mooie hoogtepunten hebben jullie al samen beleefd. Dit is niet het einde, maar een nieuw begin. Kus!

  • wat een mooi en eerlijk stuk…zal niet gemakkelijk geweest zijn om te schrijven…beterschap en heel veel geluk en plezier met het maken van nieuwe keuzes voor je toekomst!

  • Hoi Nienke, wat een moedig en dapper besluit. Ik kan me voorstellen dat dat heel moeilijk is geweest en wil je bij deze daarom ook een digitale knuffel geven. Heel veel sterkte, maar vooral ook plezier en energie gewenst in je zoektocht. Ook wel weer een mooi vooruitzicht: dit soort keuze’s brengen vaak weer allerlei moois nieuws. Veel liefde en geluk gewenst! X Jessica

  • Nienke, wat rot om te lezen. Ik vond op deze website een misschien ouderwets advies: http://www.gezondheid.be/index.cfm?fuseaction=art&art_id=12358 dat ik in 1987 ook van de artsen kreeg na een ernstig auto-ongeluk waarbij ik knock-out ben gegaan. Ik heb enkele weken op een verduisterde kamer gelegen (hoe lang precies weet ik niet, herinneringen aan die tijd zijn wazig). Wat jij beschrijft heb ik toen ook gehad, mocht absoluut geen TL-licht, beeldschermen of lezen. Ik dacht dat ze het destijds het flikker-reflexsyndroom noemden maar ik kan er niets over vinden op internet. Het lijkt op wat jij nu hebt. Let eens op licht, wellicht dat LED ook snel knippert net als TL? Heel veel sterkte en neem die rust!

  • Hi Belle, dankjewel. Die adviezen zijn inderdaad verouderd al vraag ik me weleens af of deze niet beter zijn dan het advies dat ik nu kreeg: je mag alles doen wat je kunt op geleide van je klachten. In 1998 heb ik ook een hersenschudding opgelopen na een val van een trap en heb toen net als jij een tijd in een donkere kamer gelegen. Ik was toen vrij snel weer de oude. Mijn laatste hersenschudding heb ik opgelopen tijdens een vakantie en heb thuis pas een arts bezocht, dat heeft ook zeker niet geholpen…

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *