Wat als je even niet zo healthy & happy bent

Misschien is het je opgevallen dat ik dit jaar wat minder aanwezig was. In maart kwam ik terug uit Zuid-Afrika met niet zo’n gezellig souvenir; een hersenschudding. Toen ik begin mei dit artikel schreef dacht ik (lees: vond ik) dat het weer beter ging, maar mijn lijf dacht daar toch anders over. Er zat maar één ding op. Ik moest nu écht op de pauzeknop drukken.

Je ziet het niet aan de buitenkant
En dat betekende: niet werken, niet sporten, zo min mogelijk achter een beeldscherm (dus geen TV, laptop, telefoon) en zo veel mogelijk rust houden. Het lastige van een hersenschudding is dat je het niet aan de buitenkant ziet, terwijl aan de binnenkant van alles gebeurt. Licht, geluid en drukte komen zo hard binnen dat het lijkt alsof er kortsluiting ontstaat en alles wat je waarneemt in een grote waas is gehuld. Naast hoofdpijn (geen pijn die afzakt na een pijnstiller, maar een constante druk in je hoofd waardoor je het idee hebt dat je hoofd uit elkaar knalt) heb ik weinig energie (hallo, vorig jaar liep ik nog een marathon!), is mijn concentratie ver te zoeken (wat zei je nou ook al weer?), kan ik moeilijk op woorden komen (best lastig als communicatieprofessional), ben ik vergeetachtig (wanneer was dat ook al weer?) en onhandig (oké, dat komt in mijn geval niet alleen door een hersenschudding).

Onzeker
Eerlijk gezegd word ik er soms best onzeker door. Want bij alles wat ik doe loop ik tegen mijn eigen grenzen aan. Ineens ben ik helemaal niet gezond en fit, maar afhankelijk en futloos. En het voelt best ongemakkelijk als je op een gegeven moment een gesprek niet meer kunt volgen. En als je na 3 maanden nauwelijks verbetering merkt, begin je je toch af te vragen of het allemaal wel goed komt. Wat dan ook niet echt helpt is als mensen in je omgeving zeggen – ook al is het goed bedoeld – dat het wel heel lang duurt (I know!), dat ze je al zo lang niet hebben gezien (sorry, ligt écht niet aan jou) en vragen of er niet iets anders aan de hand is (nee, ik heb geen burn-out).

Hulp
Als het even kan ga ik voor de als-ik-gewoon-doorga-is-er-niets-aan-de-hand-strategie (nee ik heb geen hersenschudding, ik ben gewoon moe/heb last van een jetlag/het is ook wel heel warm). Maar toen ik na 2 weken terugkwam van vakantie, moest ik toch toegeven dat ik niet in orde was. Nadat de huisarts de diagnose had gesteld bleef ik het lastig vinden om gas terug te nemen. Omdat ik als zzp’er geen begeleiding kreeg van een bedrijfsarts heb ik in overleg met mijn huisarts de hulp ingeschakeld van de psycholoog in de huisartspraktijk. Zij heeft mij geholpen om mijn werk weer rustig op te bouwen, mijn klachten en verwachtingen beter te managen, verstandiger om te gaan met mijn energie en beter mijn grenzen aan te geven.

Stapje voor stapje
Inmiddels gaat het gelukkig weer de goede kant op. Kon ik in het begin nog geen 15 minuten lezen, TV kijken of wandelen, nu kan ik parttime werken, een film kijken en een paar keer per week trainen in de sportschool. Nog steeds moet ik goed nadenken over hoe ik mijn dag indeel en lig ik elke middag een uur in het donker om bij te tanken. En als ik heb gesport of een afspraak heb gehad moet ik plat, zodat ik daarna weer iets anders kan doen. Ja, dat is best irritant en ik voel me soms net een bejaarde. Maar van elke stap vooruit groeit ook het vertrouwen dat ik volledig zal herstellen en over een aantal maanden weer fulltime kan werken en hardlopen (want dat gaat nog niet).

Van moeilijke momenten leer je het meest
Het leven is nu eenmaal niet alleen maar leuk. En een hersenschudding is natuurlijk peanuts als je bedenkt welke shit andere mensen op hun bordje krijgen. Maar wat er ook gebeurt, tegenslagen zijn niet alleen maar vervelend. Ik had nu alle tijd om na te denken over wat ik echt belangrijk vind (heel cliché, maar het werkt nu eenmaal echt zo). En om stil te staan bij wat ik van deze situatie kan leren (ook heel cliché; beter naar mijn lichaam luisteren en mijn grenzen aangeven). Niet dat ik denk dat ik nu de wijsheid in pacht heb. Welnee, ik heb nog steeds momenten dat ik mezelf tegenkom, of over mijn grenzen ga. Daarom hoop ik dat als jij merkt dat het niet goed met je gaat, je vooral niet mijn voorbeeld volgt en op tijd op de pauzeknop drukt! Lukt dat niet, no worries, want dan zijn die verdomde clichés er nog.

happy

Meer blogs:
Ik sport niet voor een bikini body
Wat niemand je vertelt over crossfit (sh*t I peed my pants)
Glow’s food favorites
Glow’s guilty pleasures
10 vragen aan… de mannen!
Vragen die je krijgt als je voor een marathon traint

Blijf up-to-date en volg ons op Facebook & Instagram (username @GlowMagNL).

 

Tags from the story
, , ,

15 Comments

  • Dapper om dit op te schrijven! Maar fijn om mezelf te kunnen herkennen in het een pas op de plaats maken. Keep calm and carry on :)

  • Het lijkt me echt onwijs lastig als je je leven ineens zo anders moet inrichten dan hoe je het gewend bent en waar je je goed bij voelt! Als fanatiek sporter houden we ervan onze grenzen op te zoeken en daar soms overheen te gaan; op tijd op de pauzeknop drukken blijft toch altijd zo lastig. Mooi om te lezen hoe je er toch veel van hebt geleerd; en vast ook nog zal leren. Ik wens je heel veel beterschap!

  • What a relief to read that your health is improving, dear Nienke.

    I’vr always had enormous admiration for your writing (since I started following your articles on KLM site). Now that I am able to comprehend written Dutch much better I have even more respect for your authenticity and honest writing.

    Ik wens je nog veel beterschap en sterkte ♡

  • Dankjewel Ilse! Ik probeer me te focussen op wat ik wel (weer) kan, al blijft het natuurlijk soms best lastig. Ik zeg maar steeds: Het is een heel leerzaam proces. ;-)

  • Wat een herkenning.ik ook idem na 2 weken terug vakantie toe(geluidsbox op hoofd gekregen)enorme crash..daarna alleen aan strand gelegen.. Maar aan t werk begon t las rug,nek,hoofdpijn.slecht zicht..geen.concentratie. Geen.prikkels kunnen Verdragen.. Dit in combi met burnoutklachten maakte t werken.onmogelijk voor me..nu inmiddels 2 maanden thuis..weinig verder maar wel veel inzichten.. Verder afwachten..goed artikel

  • @ Angeline Bizar hè dat je nu voelt hoeveel prikkels je op een dag te verwerken krijgt? Hopelijk gaat het bij jou ook gauw weer de goeie kant op!

  • Knap hoe je de energie hebt gevonden om dit op te schrijven en wat goed dat je deze ervaring deelt. Nu stapje voor stapje op naar herstel. Ik wens je daar heel veel sterkte en succes mee. Gaat je lukken!

  • Hai Nienke,
    Wat een nare nasleep heb je van die hersenschudding. Zelf heb ik 4 jaar getobt met mijn heup, met een operatie en langdurige revalidatie. Nog een keer de vierdaagse van Nijmegen zit er niet in, laat staan een marathon, maar heel langzaam gaat het beter. Ik vierde eergisteren dat ik een half uur achter elkaar kon joggen zonder pijn, zoals een ander een topprestatie viert. Jij komt er vast helemaal bovenop – en je zult zien dat je dan nog meer dankbaar bent voor een lichaam dat “meewerkt”. Veel sterkte met de weg naar volledig herstel! X Femke

  • Hi Femke,
    Poeh 4 jaar, wat een moeilijk proces moet dat zijn! Dat verwacht je vast ook niet als je zo’n operatie krijgt.
    En ein-de-lijk weer een half uurtje joggen, wat een geluksmomentje. Jij ook heel veel sterkte! X

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *