Trailrunning in de Gorge

“De eerste keer dat ik met een vriend in de Gorge was verdwaalden we en moesten we er overnachten,” vertelt Willie McBride, mede-eigenaar van Animal Athletics in Portland, als we op zondagmorgen om 7.30 uur naar de Colombia River Gorge rijden voor een trailrun. Ik slik en zeg half lachend dat ik een beetje bang begin te worden. Een paar minuten ervoor vertelde ik dat Nederland zo plat is als een pannenkoek en dat ik het niet gewend ben om in de bergen te lopen. Willie probeert me gerust te stellen: “Maak je geen zorgen. We kunnen ook stukken wandelen.” Maar mijn hart blijft bonzen in mijn keel.

Ik heb een werktrip gecombineerd met vakantie en reis drie weken door de staten Washington en Oregon in Amerika en British Colombia in Canada. Travel Portland heeft een aantal runs voor me geregeld, waaronder deze trailrun met Willie. Willie klimt, loopt en rent al sinds zijn tiende in de bergen en hij heeft verschillende trailmarathons en ultramarathons gelopen. Vannacht vertrekt hij om 01.00 uur om Mount Hood te beklimmen met een groep die hij de afgelopen 5 maanden heeft begeleid voor deze klim. Ik voel me een beetje onnozel in mijn urban running outfit (gelukkig heb ik wel een paar trail running schoenen aan) en met slechts één marathon in de benen.

foto 1 (30)

foto 1 (31)

Killing me softly
Willie parkeert de auto bij Angel’s Rest Trail en we beginnen met onze eerste run: een klim van 490 meter van ‘maar’ 3,7 kilometer. Willie rent rustig en lichtvoetig omhoog en ik kan hem met geen mogelijkheid bijhouden. Mijn adem stokt, mijn hart bonst mijn borstkast uit en mijn buik trekt samen. Komt dit door de jetlag of ben ik gewoon een watje? Het pad ligt vol stenen en bij elke stap moet ik goed uitkijken waar ik mijn voet neerzet. Na nog geen kilometer kan ik niet meer. De Angel’s Rest is killing me (no pun intented). Maar niet voordat ik het uitzicht heb gezien. Ik wandel even en probeer de omgeving in me op te nemen. Als ik op adem ben gekomen begin ik weer te rennen.

foto 3 (19)

Sound of silence
Na ruim een half uur sta ik met een shirt drijfnat van het zweet bovenaan Angel’s Rest. Nog nooit heb ik zolang over nog geen 4 kilometer gedaan. Maar ik heb het gehaald. Thank God. Helaas is het mistig en blijft de beloning van het adembenemende uitzicht uit. Toch voel ik dat ik op een bijzondere plek sta. De lucht is mystiek en crispy en de stilte oorverdovend overweldigend.

foto4

Dancing with rocks
Willie vertelt dat hij het plan om verder te rennen naar Devil’s Rest wijzigt. Hij gooit het op het uitzicht: “Het is nu niet de moeite van de klim waard.” Ik denk dat hij bang is dat ik nog 13 kilometer door de bergen rennen van ze lang zal ze leven niet ga volhouden en hij me de laatste kilometers naar de auto moet dragen. En daar zou hij best gelijk in kunnen krijgen. Dankbaar zet ik de afdaling in. Dat gaat een stuk makkelijker dan de berg op, al voel ik dat mijn bovenbenen het flink te verduren krijgen. Ondertussen geeft Willie tips: “Ontspan je en maak kleine passen, alsof je danst over de stenen.” Kon ik de heenweg alleen maar denken hoe vreselijk zwaar het was, nu geniet ik van wat ik aan het doen ben. We komen een paar wandelaars tegen en een vrouw zegt: “Wow, zijn jullie helemaal omhoog gerend?!” Ik probeer een trots lachje te onderdrukken.

Chasing waterfalls
Beneden bij de auto geven we elkaar een high five, drinken wat en rijden verder. De Columbia River Gorge Scenic Area staat bekend om de prachtige watervallen en Willie wil me er twee laten zien. Bij de indrukwekkende Horsetail Falls stappen we uit. We rennen een stukje omhoog en komen uit bij Ponytail Falls. Een waterval waar je onderdoor kunt rennen. Awesome!

foto 2 (32)

foto 3 (20)

Green miles
Dan heeft Willie nog één klim voor me in petto. Wandelend dit keer. We gaan off road en klimmen de berg op. Ik klauter op rotsen en grijp naar een boomtak om mezelf in evenwicht te houden. Het is maar goed dat mijn moeder me niet ziet. Willie roept naar beneden dat deze klim écht wordt beloond. Eenmaal boven kan ik niet anders dan hem gelijk geven. We kijken uit op de Colombia River Gorge en mijlen groen.

foto 4 (12)

foto 5 (5)

Trailblazer
Ik denk niet dat ik ooit – mede door het gebrek aan Dutch Mountains – een echte trailrunner word, maar dit was een onvergetelijk avontuur. Thanks Willie voor de zwaarste kilometers en het mooiste uitzicht van mijn leven. En voor de levensles van deze run: There are no shortcuts to any place worth going.

foto 1 (32)

 

The following two tabs change content below.
Nienke Becker is fitness & health journalist en founder en editor in chief van Glow.

2 Comments

  • Klinkt als een super gaaf avontuur, mooie foto’s heb je gemaakt! Ik ben sinds dit jaar aan het ‘trailen’ en vind het echt enorm gaaf! Die uitzichten die je terugkrijgt voor al het klimmen zijn onbetaalbaar.

  • Wow, Nienke, geweldig. Ik herken veel, ondanks dat ik zelf nog nooit aan trailrunning heb gedaan. Ik ging vroeger altijd met mijn ouders naar de Alpen. Ik heb verschillende beklimmingen van toppen gedaan. Het is anders dan hardlopen, maar ik kan me een voorstelling maken van de hoogtemeters, de uitzichten en de adembenemende natuur.

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Verplichte velden zijn gemarkeerd met *