Waarom ik zo stil ben

Het lijkt misschien alsof ik na mijn laatste blog van de aardbodem ben verdwenen. Maar ik ben toch écht deze zomer naar München verhuisd. Ik had graag meer over deze stap gedeeld en natuurlijk ook handige tips, leuke adresjes en een foto van mezelf in een Dirndl, maar het liep allemaal even anders…

Knock-out
Toen de verhuisdozen waren uitgepakt en alle spullen op zijn plek stonden, kreeg ik een fikse keelontsteking die maar niet overging. Ook had ik veel meer last van Post-concussion syndrome-klachten, een souvenir van een vakantie in Zuid-Afrika vorig jaar. De eerste maand kon ik niet meer dan slapen, eten en een piepklein stukje wandelen. Starten met een revalidatietraject, mijn werk afronden en een verhuizing regelen naar het buitenland: ik had teveel van mezelf gevraagd. Goh.

Had ik maar…
Geloof me, ik heb mezelf heel wat verwijten gemaakt. Waarom heb ik niet naar mijn lichaam geluisterd? Had ik maar meer gas teruggenomen. Had ik mijn grenzen maar beter aangegeven. Had ik de mensen in mijn omgeving maar vaker om hulp gevraagd. Ik was niet alleen teleurgesteld in mezelf, maar ook in mijn huisarts die me pas na een jaar – na stevig aandringen – wilde doorverwijzen naar een revalidatiearts. En in de neuroloog die geen heil zag in een neuropsychologisch onderzoek en zei dat ik zoveel mogelijk moest blijven doen – op de MRI was immers geen schade te zien. Maar met achterom kijken kom je niet verder.

stil_foto2

Oefenen, oefenen, oefenen
Er zat niets op dan me te focussen op mijn herstel: dat betekende rust nemen en verder gaan met het revalidatietraject. Ik ging weer aan de slag met een fysio en via Skype pakte ik de SI-oefentherapie met mijn ergotherapeut in Nederland op. Braaf deed ik drie keer op een dag oefeningen die ervoor moesten zorgen dat mijn lichaam zich zou resetten en weer ‘normaal’ zou reageren op prikkels. Deze oefeningen stellen niet veel voor; bewegen op een bal voor de spiegel bijvoorbeeld, of met je ogen een pen volgen. Het is dan ook een heel rare gewaarwording dat je van zulke simpele oefeningen beroerd wordt. Dezelfde fysieke reactie krijg ik van prikkels zoals licht en geluid en van bepaalde bewegingen. Zo word ik misselijk en duizelig als ik naar een beeldscherm kijk, maar ook als iemand veel met zijn handen praat (heb er nooit zo op gelet, maar weet je hoeveel mensen dat doen?) of als ik met een vaatdoek het aanrecht schoonveeg (iets minder vervelend, want dat laat ik nu gewoon aan Jos over). Deze reactie kun je ‘dempen’ met basale stimulatie zoals bijvoorbeeld slikken, kauwen en lopen. Dus na elke oefening dronk ik een glas water, nam een kauwgumpje, zette mijn zonnebril en koptelefoon met noise cancelling (zonder gezellig muziekje dus) op en ging naar buiten om een stukje te wandelen. Tegen de tijd dat ik me weer een beetje beter voelde begon het hele circus opnieuw. Heus, ik weet heel goed dat het veel erger kan. Ik heb geen ernstig ongeval gehad, hoef niet opnieuw te leren lopen en praten en ik kan de meeste dingen gewoon zelf. Maar ik vond het best pittig. En toen ik na zeven maanden alle oefeningen had gedaan en niet veel verbetering merkte was dat best zuur. Maar hier lang stil bij blijven staan heeft geen zin, even slikken dus en weer door.

Baby steps
Het is me inmiddels wel duidelijk dat elke hersenschudding anders is en dat er geen behandeling of therapie bestaat die bij iedereen aanslaat. Tijdens mijn zoektocht naar wat mij verder zou kunnen helpen kwam ik bij een osteopaat terecht. Na vijf behandelingen durf ik hardop te zeggen dat ik weer stapjes voorwaarts maak. Ik houd lezen wat langer vol, ik kan weer in de auto en trein zitten zonder misselijk en duizelig te worden en ik laat mijn zonnebril en koptelefoon steeds vaker thuis (jeee!). Ik sta te popelen om weer aan het werk te gaan, maar ik houd mijn voet nog op de rem. Zover ben ik nog niet. Over deze blog heb ik meer dan een week gedaan: elke dag een stukje en heel old school met pen en papier.

Minder content
Door dit alles is het ook wat stiller op Glow. Powervrouw en best partner in the world Madelon rockte afgelopen jaar niet alleen haar eerste Crossfit wedstrijd, maar plaatste zich ook voor het WK triatlon in Rotterdam, werd intussen nog ‘even’ Crossfit Level 1 Trainer en hield naast haar werk ook glowmag.nl draaiende (waarvoor duizendmaal dank babe!). We willen natuurlijk niet dat ook zij knock-out gaat, daarom delen we dus even minder artikelen dan jullie gewend zijn.

En hoe bevalt het in München?
Na al die wandelingen ken ik de Englischer Garten bijna zo goed als mijn broekzak, maar van de rest van de stad heb ik nog niet veel kunnen zien. Toch voel ik me al best thuis. Het is hier natuurlijk ook niet heel anders dan in Nederland. Ook hier regent het vaak, liggen er stroopwafels en speculaas in de supermarkt en groet ik de groenteboer met ‘hallo’. Afgelopen maanden heb ik een to-do, to-see en to-eat list bijgehouden voor als ik me weer beter voel. Stilletjes aan begint het te kriebelen om daar voorzichtig mee te beginnen. Die tips, adresjes en foto in Dirndl houden jullie dus nog tegoed.

stil_foto3

Lees ook:
Wat als je even niet zo healthy & happy bent, deel 1
Wat als je even niet zo healthy & happy bent, deel 2
Ik sport niet voor een bikini body
Glow’s guilty pleasures

Blijf up-to-date en volg ons op Facebook & Instagram (username @GlowMagNL).

The following two tabs change content below.
Nienke Becker is fitness & health journalist en founder en editor in chief van Glow.
Tags from the story
, , ,

16 Comments

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Verplichte velden zijn gemarkeerd met *