When the going gets tough

In mijn laatste weekoverzicht schreef ik het al, het verslag van mijn ‘next level koppeltraining’ heb je nog tegoed. Maar waarom eigenlijk? Om te laten zien dat het niet allemaal rozengeur en maneschijn is. ‘The trilife’ is soms gewoon hartstikke zwaar. Ja, ik heb ook van die dagen dat het echt niet gaat, dat ik moe ben, dat alles pijn doet en dat ik het even moeilijk vind om door te zetten. When the going gets tough, the tough gets going! Dus hierbij mijn verslag van de zwaarste training die ik tot nu toe deed. Plus mijn tips om de moed en de fun erin te houden!

Koppeltraining deel 1: fietsen
De jaarlijkse strandloop in Ouddorp stond op het programma en dus bedacht ik me in ‘tri season’ dat het een goed idee zou zijn om eerst van Rotterdam naar Ouddorp te gaan fietsen en vervolgens aan de strandloop mee te doen. Boy, what was I thinking! Het was windkracht miljoentriljoen en de wind waaide uit zuid-westen richting. En toch dacht ik: ah dat is vast een goede training! Dus ondanks de waarschuwingen vanuit mijn omgeving stapte ik eind van de middag op de fiets om 56 kilometer naar Ouddorp te fietsen.

De eerste 20 zijn pittig, maar nog te doen. Dat ik af en toe bijna van mijn fiets word geblazen neem ik maar voor lief. Ik stopte even op de dijk in Spijkenisse (waar ik heel veel loopkilometers heb liggen overigens!), app Sander nog vol goede moed waar ik zit, om vervolgens na een half reepje weer door te fietsen tot de 40 km. Dacht ik… Maar vanaf Spijkenisse is de route volledig onbeschut en fiets ik dus echt met mijn bakkes volop tegen de wind in, oeiiii. Ik zie mijn snelheid steeds verder naar beneden gaan en ondertussen krijg ik pijn in mijn benen en onderrug. Ik snap ineens wat de fietsterm ‘stoempen’ betekent…

Na 30 km begin ik het mentaal zwaar te krijgen: ‘wat gaat dit langzaam, waar ben ik aan begonnen, waarom deed ik dit ook alweer’. Op 35 km kan ik echt even niet meer en ik stop in de berm ergens voorbij Hellevoetsluis. Ik app Sander wederom waar ik zit, maar alle positiviteit is al uit de toon. Ik overweeg hem te vragen me op te halen. Nee, ik doe het niet, nog even doorzetten.

Op 40 km overweeg ik wederom Sander te appen om me op te pikken, maar ik kan me weerhouden en na 45 km zie ik de Haringvlietdam, hoeraaaa! Ik weet dat het van daar niet zo ver meer is. Maar ja, eerst nog wel die dam over. Mijn benen en rug doen inmiddels hartstikke zeer en ik zie mensen met de fiets aan de hand de dam op lopen. Oké, dit wordt zwaar… Ik probeer alle moed te verzamelen en trap de dam op. Niet stoppen, niet stoppen… Ik stop wél als ik inmiddels op de dam ben (selfietime jaja ;-)), app Sander waar ik zit en fiets vervolgens door naar Ouddorp. Het stuk na de dam is wat comfortabeler door beschutting maar ik ben inmiddels wel hongerig! Ik eet al fietsend een banaan en kom ruim 2,5 uur later en na 56 kilometer aan op de parkeerplaats waar Sander op me staat te wachten. Wat heerlijk om hem te zien en mijn fiets in de auto te kunnen leggen!

Koppeltraining deel 2: lopen
Na een chocomel en 2 plakken ontbijtkoek bij de standtent (ik wil alleen maar suikerrrrr!) kleed ik me om van mijn fiets- naar mijn loopkloffie en bind ik mijn startnummer om. Ik heb totaal geen zin meer! En dat terwijl dit mijn favo run van het jaar is… Tjeerd en Geranne zijn er ook en dus samen we starten aan de 10 km run. Ik ben een nogal bevreesd na die helse fietstocht, maar probeer toch de moed erin te houden.

De eerste 2 km loop ik best oké, hoewel ik mijn benen behoorlijk voel! Ik merk dat ik niet moet aanzetten want dan gaat het niet goed. Dus ik hobbel verder en met de wind in de rug is het best comfi. Tjeerd gaat een tandje bij, dus ik hobbel in mijn eigen tempo door. Na 2,5 km draaien we vanuit de duinen het strand op en is het parcours mul zand. Plus wind tegen. Okéééé, dit gaat ineens al een stuk zwaarder! Behalve dat mijn kuiten gaan stribbelen krijg ik ook buikpijn. Oh nee hè, daar zit ik niet op te wachten nu!

Tot 4 km loop ik door terwijl ik alleen maar aan mijn buikpijn kan denken. Dan zie ik de mensen voor de 4,5 km run links afslaan naar de finish. De 10 km gaat rechtdoor. Zal ik?… Ik overweeg eraf te gaan en te finishen na 4,5 km, maar dat stemmetje in mijn hoofd om door te lopen is toch sterker. Ik zwaai naar Sander, loop rechtdoor, verder over het strand en heb bijna direct spijt: ‘stommerd dat je er bent!’. Na 5 km is er een drankpost en het bekertje water giet ik helemaal naar binnen. Met nóg meer buikpijn als gevolg, oh no!

Inmiddels draaien we de duinen weer in. Nog wel wind tegen maar weer verhard lopen, wat een verademing! Dit stuk is echter saai en zwaar en ik probeer achter de oudere man aan te lopen die voor me hobbelt. Het pad lijkt eindeloos en we lijken steeds verder weg te lopen totdat we ineens toch weer rechtsomkeert maken en richting het strand gaan. Oké, nog zo’n 3 km, doorhobbelen maar!

Na kilometer 8 lijkt mijn buikpijn wat weg te zakken, yes! Het zand op de weg terug is gelukkig harder en inmiddels begint ook de zon al een beetje te zakken. Het lijkt erop dat ik het allemaal toch heus wel ga halen. Ik loop door, probeer de pijn in mijn kuiten en bovenbenen te negeren en zie ineens in de verte Sander weer staan. Daar is de finish! Bij de standloop finish je heuvel op en ik probeer met alles wat ik in me heb nog een soort van sprintje te trekken naar de eindstreep. Ik ben er!

Ik wil nog maar 1 ding: de zee in! Dus na een kus voor topsupporter Sander en een high five aan Geranne duiken Tjeerd en ik de zee in als ‘herstelbad’. Alle zware momenten, mentale uitdagingen en pijntjes vergeet ik even terwijl ik in de koude zee lig en naar de ondergaande zon kijk.

Koppeltraining deel 3: eten
Eenmaal terug bij de strandtent drinken we wat warms voordat we in de auto terug naar huis springen. Ik wil eten! Ik heb onwijs veel zin in patat en dus zit ik om 22:00 uur in de snackbar aan een bak friet. Natuurlijk vinden mijn darmen dit geen goed idee en mijn buikpijn zet weer op. Ik krijg ik niet alles op, maar wat ik at smaakte top! :-) Eenmaal thuis pak ik een hete douche en stort ik mijn bed in. Het was me een ‘traininkje’ wel…

Tips
Zo zie je maar, we hebben het allemaal wel eens zwaar en we hebben allemaal wel eens mentale issues waar we moeilijk doorheen komen. Dat hoort erbij! Toch is het me ondanks alles gelukt om de training af te maken. Wil je weten hoe? Dan geef ik je graag mijn tips!

#1 let op je ademhaling
Ademhaling is key bij elke sport en vooral als je het zwaar hebt wil je dit nog wel eens vergeten. Dus als ik het zwaar heb let ik juist heel bewust op mijn in- én uitademing. Ademhaling tellen bij het trappen en bij mijn passen zorgt ervoor dat ik een ritme kan bewaren en toch enigszins kan doorgaan.

#2 let op je techniek
Voor mij werkt het ook om op mijn techniek te letten als ik het moeilijk krijg. Dus tijdens de run heb ik continu geprobeerd te denken aan een goede knie-inzet, mooie voorvoet landing en armen die langs mijn lichaam meezwaaien. Dat dit totaal niet lukte – het was meer sloffen dan rennen als een hinde – betekent dat ik gauw door ging naar tip 3!

#3 focus op een ander gevoel
Soms kan het je helpen om op een ander gevoel te focussen. Ik lette bijvoorbeeld op de wind als ik deze in de rug had. De wind blies verkoelend tegen mijn nek en rug en als je daar op gaat letten vergeet je even al dat andere. Ik vergat dus even mijn buikpijn, mijn bovenbenen en kuiten en kon genieten van de verkoelende prikkel in mijn nek.

#4 zoek afleiding
Wat gebeurt er om je heen? Waar fiets je? Wat zie je tijdens het lopen? Wie loopt er voor je? Hoeveel strandpalen kun je tellen? Alle vormen van afleiding kunnen je helpen om door de moeilijke momenten heen te komen. Mij hielp het om de loper voor me in de gaten te houden en om op het laatste stuk te genieten van de zee en de zon. Hupsakee, ben je ‘zomaar’ weer een kilometer verder!

#5 beloon jezelf
Na zo’n pittige training of wedstrijd mag je jezelf best belonen. Door tijdens de tocht of race al te denken aan wat je gaat eten of drinken, of aan de verkoelende zee of een warm bad bijvoorbeeld dwalen je gedachten ook weer even af. Ik dacht tijdens de run aan een plons in de zoute zee en een bak patat. That kept me going guys! ;-)

Herken jij dit en heb je ook wel eens zo’n zwaar moment gehad? Ik ben benieuwd wat jouw tips & trics zijn om er doorheen te komen!

Lees ook:
Trainen voor duursport, wat eet je?
Ga toch fietsen. Samen!
Een PR neerzetten? Ga taperen!
Do’s & don’ts na je training
Vragen die je krijgt als je voor een marathon traint

Blijf up-to-date en volg ons op Facebook & Instagram (username @GlowMagNL).

 

Tags from the story
, ,

2 Comments

  • Zo Madelon, ik voelde je pijn tijdens de tocht. Respect dat je hebt doorgezet, je bent een topper! Wat mij altijd helpt, is keep your eyes on the prize oftewel denk aan de beloning na het trainen. En ‘mind over Miles’ is een mantra die me ook nog wel ns helpt. Dank weer voor het delen van jouw verhalen, heel inspirerend.

  • Toch die topsporter in je die maar doorgaat! Goed gedaan hoor!

    Voor mij werkt vooral te denken aan het gevoel wat ik daarna heb: dan ben jij blij en opgelucht. En idd iets lekkers eten!

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *