WK Triatlon Rotterdam: genieten met een grote G!

Oh. My. Het zit erop! Ik ben inmiddels een dag verder en heb een continue herinnering aan de race: hallo pijnlijke bovenbenen… Maar die spierpijn neem ik met liefde, want jeetje dit was genieten met een grote G. Ik realiseer me vandaag dat ik gewoon mee mocht doen aan het WK Triatlon voor age groups. Na een dagje kijken naar de pro’s mocht ik de volgende dag zelf aan de bak. Hoe het ging? Dit was mijn tri-race over de Olympische afstand op het WK Triatlon in ‘mijn’ Rotterdam!

Voor de start
De weersvoorspellingen zijn koud maar goed! Ik zie een beetje op tegen de kou maar prijs me gelukkig dat het droog blijft vandaag. Vooral voor het fietsen is dat een groot voordeel, hoera! Om 6:00 uur gaat de wekker want mijn schoenen moeten al vroeg het wisselvak in. Mijn fiets moest ik de dag ervoor al brengen, maar ook daar moet ik nu nog langs voor mijn schoenen, helm, de laatste check, enzovoorts. Dus na een bak havermout – die ik met lange tanden opeet – vertrek ik samen met Sander naar T2 (van fietsen naar lopen) om mijn schoenen neer te zetten. Daarna fietsen we samen naar de andere kant van het water waar T1 is (van zwemmen naar fietsen) en ik mijn fietsschoenen, helm, startnummer, handdoek en swim bag bij mijn fiets moet gaan neerleggen. Ik knijp nog even in mijn banden, leg alles secuur neer en loop daarna richting Hotel NY waar de start vlakbij is.

Op de Rijnhavenbrug (ook wel de Hoerenloper in de volksmond) sta ik even stil. De zon komt op boven de Rijnhaven, de eerste waves liggen al in het water en de temperatuur voelt oké. Dat ik drie lagen kleding draag, een muts op heb en handschoenen aan heb doet wellicht ook goed… ;-) Het is hoe dan ook een prachtig aanzicht en ik heb er zin in!

Het startvak in!
Na 3 zenuwplasjes, een goede warming up en aankleden met militaire precisie – mijn tri-suit en dan een wetsuit, 2 badmutsen en een bril – ga ik mijn startvak in. Ik ben nerveus maar niet te erg. De wedstrijd blijkt een kwartier vertraagd maar dat hoor ik pas in het startvak. Geen probleem, ik heb gelukkig nog sokken aan zodat mijn voeten een beetje warm blijven. Ik klets wat met andere deelneemsters uit mijn age group, er staan wat Nederlandse vrouwen, maar het gros komt uit alle windstreken. Veel Britten, Amerikanen en Duitsers zo valt me op. Oh ja, dit is een WK!

Dat kwartier vertraging vliegt voorbij en voor ik het weet sta ik in een lange rij op het ponton. We moeten al snel te water, het water is 16(!) graden en velen zijn een beetje huiverig. Oh boy wat ben ik blij met mijn wetsuit! Dit zijn temperaturen die je écht niet zonder pak kunt trotseren. Ik lig erin en mijn adem schiet niet omhoog, in mijn hoofd is het ook nog rustig. Ik hoor mijn naam omroepen en van de kant stijgt gejoel op. Wow wat vet! Ik steek snel mijn hand in de lucht om naar de kade te zwaaien. Als de jury heeft gecontroleerd of we allemaal netjes met 1 hand aan het ponton hangen hoor ik ineens ‘take your marks’ en de toeter! GO!!

Zwemmen
Ik zet af van het ponton en trek een sprint. Ik wil altijd zo snel mogelijk ‘de wasmachine’ uit. Ik zwem een aantal meters en lig direct ver voor. Wat gebeurt hier? Natuurlijk ben ik een sterke zwemmer, maar in dit veld had ik meer vrouwen op kop verwacht. Door de adrenaline zwem ik in een razend tempo en na een paar honderd meter realiseer ik me dat ik me niet stuk moet zwemmen. Ik verlaag dus mijn tempo en zwem comfortabel maar gestaag door. Ik let voortdurend op mijn ademhaling, slaglengte en ritme. Ik heb door dat ik echt een gat geslagen heb met de rest en ik zwem heeeeeerlijk. Sterker nog: ik geniet ervan! Ik lig in het buitenwater en toch geniet ik. De Rijnhaven, de adrenaline, de aanzwellende zon en mijn positie helpen natuurlijk wel mee. Na de laatste bocht in het parcours zwem ik naar de laatste boeien – ik ben inmiddels mannen van de start wave voor ons aan het inhalen (hoppaaaaa!) – en vind ik de trap. Eruit! Aan de kant staat een grote groep supporters en ze joelen allemaal naar me. Wow, als eerste het water uit komen, wat tof om dit aan mijn supporters te kunnen laten zien. Eerlijk is eerlijk, dit is gewoon vet!

T1
Ik worstel mezelf naar boven op de loopbrug en loop richting T1 die honderden meters verder ligt. Ik ren rustig (misschien iets te rustig zo blijkt achteraf uit mijn transitietijd, oepsie) om de ‘groggyness’ van het zwemmen af te schudden en trek ondertussen mijn wetsuit half uit. Eenmaal in T1 is het een kwestie van rustig blijven, want die wissels zijn nog steeds niet zo mijn ding. Oké, wetsuit uit, helm op, sokken aan (ik heb geoefend zonder sokken maar ik vind het echt te koud vandaag!), schoenen aan, startnummer om, gels in mijn zak, fiets mee en gaan! Ik ren T1 uit en word al ingehaald door de de 2 dames die ruim achter me zaten met zwemmen. Of je verspilt even je zo mooi opgebouwde voorsprong, haha! Toch laat ik me niet gek maken en ren verder T1 uit, ik ren de streep over en spring (ja ik spring!!) al rennend op mijn fiets. Ik zit ook direct in mijn klikkers en dit voelt als een kleine victorie! Ik zet het op een fietsen en sjees langs mijn supportersgroep met een big smile.

Fietsen ronde 1
Het parcours begint met de Erasmusbrug, maar dat is een eitje met wat er nog komen gaat. Het is een technisch parcours met veel bochten, drempels en 2x de Brienendoordbrug. Here we go! Mijn LIV fiets en ik zijn in de afgelopen tijd een prima duo geworden en al die kilometers moeten er nu voor zorgen dat dit niet langer mijn slechtste onderdeel is. Ik fiets op zich lekker en probeer nog niet alles te geven. Maar dat is moeilijk! In een race ga ik nu eenmaal ‘aan’ en is doseren behoorlijk moeilijk. Zeker als ik word ingehaald zo nu en dan merk ik dat ik aan wil zetten. Maar het is mijn eigen race en ik laat me toch niet gek maken. Na 10 kilometer voel ik mijn benen al behoorlijk, oei nog 30 te gaan! Op de eerste Brienenoord-klim eet ik een gel en probeer ik wat te drinken om ‘m weg te spoelen. Ik probeer snel naar beneden te fietsen, no fear! Daarna komt er voor mij bekend terrein. Het is een vervelend stukje, maar ik ken het gebied en probeer me zo goed mogelijk door alle bochten en over alle drempels heen te werken. Na de Maasboulevard komt de bocht voor ronde 2 eraan. We moeten een heel steil aangelegd bruggetje over en daarna ligt er een u-turn. Mijn supporters staan allemaal in de bocht, maar ik heb al mijn focus om dit stuk van het parcours zonder kleerscheuren door te komen. Ik keer, zet aan en spurt weer weg!

Fietsen ronde 2
Ik heb de lus gehad en fiets weer terug over de Maasboulevard. Nu komt eerst de Willemsbrug weer en om daar te komen moeten we ook een paar pittige bochten door, inclusief u-turn. In die bocht zie ik Erwin met zijn camera zitten. Ik verlies een fractie van een seconde mijn focus en ga verkeerd de bocht door. Mijn trapper raakt hard de grond, ik voel mijn wiel wegschieten en denk: “Daar ga ik!” Maar als een wonder krijg ik direct weer controle over mijn fiets en blijf ik overeind. Heart rate through the roof! Mijn focus is terug, ik kan me geen fouten meer permitteren. Ik heb inmiddels serieus pijn in mijn benen maar probeer continu door te trappen. Dat lukt nog aardig maar de 2e keer de Brienenoord op is wel een pittige uitdaging. Ik probeer de teller boven de 20 km/u houden in de klim, maar dat is al een uitdaging: zuuuuuur! Bovenop weet ik dat ik het ergste heb gehad, ik stel mezelf gerust, geniet ik nog even van het uitzicht en sjees weer naar beneden. Van hier is het een ‘thuiswedstrijd’ naar T2. Nog een keer de bochten en drempels en dan ‘mijn’ Maasboulevard op. Ik probeer daar nog even een beetje aan te zetten en fiets dan zo snel mogelijk richting de transitiezone.

T2
De transitiezone is daar voordat ik het door heb en ik hoor ineens een schelle fluit. Holy sh*t, de rode lijn, ik moet stoppen, NU! Ik ga vol in de remmen en sta net op tijd, vlak voor de stopstreep uitgeklikt stil. Pfiew, dat was op het nippertje!

Nu gauw de zone in. Ik ren T2 in en hoewel ik een aardig end moet rennen weet ik direct mijn vak te vinden. Ik hang mijn fiets terug, doe mijn helm af, wissel mijn schoenen en ben gelijk weer weg. Dit ging vlot! Mijn elastische snelveters met knoopjes zijn absoluut mijn nieuwe favo tri-gadget. M’n supporters rennen een stukje mee en ondanks de pijn in mijn benen weet ik er nog een lach uit te krijgen. Wat een trouwe volgers! Dat doet me zó ontzettend goed tijdens dit avontuur! Ik ren T2 uit en probeer de pijn in mijn bovenbenen te negeren. Het laatste onderdeel, kom op!

Lopen ronde 1
Ik loop het parcours op en weet dat de eerste kilometers pijn gaan doen. Ik eet wat carb-snoepjes en probeer mijn ademhaling onder controle te krijgen. Technisch lopen is wat ik wel probeer, maar het lukt echt niet… Ik loop zwaar, krijg mijn voeten niet goed omhoog. Mijn bovenbenen branden, mijn longen branden en mijn hoofd lijkt te ontploffen. Wat ik nog niet weet is dat het vanaf hier een groot gevecht wordt. Normaal kom ik na 3 kilometer een beetje in de loopflow, maar dat blijft vandaag helaas weg. Ik voel alleen maar pijn in mijn benen en mijn zware ademhaling. De kilometers kruipen voorbij en ik word ingehaald door loopsters (en lopers) die als een veertje lijken te gaan. De supporters aan de kant blijven awesome en behalve mijn ‘eigen’ supporters zie ik ook hier in het park nog veel bekenden. Ik krijg er soms nog een zuur lachje uit, maar ik probeer vooral te focussen op overleven. Ik weet dat ik onder de 50 minuten moet lopen als ik mijn doeltijd van 2:30 wil halen. Normaal vind ik het heerlijk om in het park te lopen maar nu vervloek zachtjes de bochten, boomwortels en klimmetjes in het park.

Lopen ronde 2
Mijn supporters staan vlak voor de lus naar ronde 2 en ze zien hoe kapot ik ben. “Ik zit stuk!” roep ik naar Sander en hij probeert er nog een laatste aanmoediging in te gooien. Oké, de laatste ronde. Ik heb mezelf voorgenomen me helemaal leeg te lopen, er alles aan te doen wat ik kan. Dit is het moment waar ik zo hard voor heb getraind. Ik heb zo veel intervaltrainingen gedaan, kom op die moeten me hier doorheen helpen!! Ik probeer op techniek te lopen en ga het kilometer voor kilometer aanpakken. In een soort van focus loop ik door en praat ik de rest van de ronde tegen mezelf: volhouden, niet aan de pijn denken, alles geven, rechtop blijven lopen… Als een soort mantra blijf ik het herhalen. Alles in mij wil wandelen in het laatste venijnige klimmetje, maar ik doe het niet. Als ik ‘m gehad heb weet ik dat ik er bijna ben. Nu doorpakken! Ik blijf lopen en nader de finish. Vlak voor de blauwe loper hebben we nog 1 u-turn te gaan en daarna zet ik het op een sprinten. Het doet zó veel pijn maar ik zie mijn supporters bij de finish staan en geef alles. Mijn armen gaan de lucht in: ik ben er! I made it!!

Genieten!
Genieten was het grote doel en dat doel is ruimschoots gehaald! De foto’s van Erwin en Sander zeggen alles. Dat ik met een tijd van 2:26:01 ruim onder mijn doeltijd van 2:30 zit is een mooie bonus! Met een ranking van 29e vrouw en 7e Nederlandse van mijn age group kan ik niet anders dan zeer, zéér content zijn. Ik voel me bijna een heuse triatlete! :-)

Overzicht
Hoewel genieten zo veel hoger stond op mijn lijstje dan een goede tijd, ben ik natuurlijk toch ook blij met de verbetering ten opzichte van mijn eerste Olympische afstand. Hoe kwam ik tot die 2:26:01? Zo!
Zwemmen: 20:33 – als eerste het water uit, yessss
T1: 6:26 – oeps, hier is nog veeeeeeel te leren
Fietsen: 1:09:49 – 6 minuten sneller dan vorig jaar, hoezee
T2: 2:20 – dat ging wél lekker vlot
Lopen: 46:55 – voor mij erg netjes, maar in dit veld lang niet snel genoeg :p

Thanks!
Ik wil mijn race report niet afsluiten zonder een big thanks naar mijn topsupporters. Sander en al die anderen: you rock! Een big shout out naar LIV: ik was zó trots om met mijn LIV fiets over het parcours te knallen! Ook mijn andere sponsors en/of partners: Uberfit, Sixforty Crossfit Wildhearts, Bikester en STOX Energy. En last but not least, alle lezers en volgers: bedankt voor de likes, berichtjes en leuke reacties; het is te gek om dit met jou te delen!

Op naar de volgende! Welke dat wordt? Dat verklap ik nog niet, maar blijf het vooral volgen! :-)

 

12 Comments

  • Wow, mooi verslag en een nog mooiere prestatie! Gefeliciteerd! Nog even een vraag: wat is jouw ademfrequentie in open water: 1 op 3, 1 op 2???

  • Wauw Madelon, wat heb jij dit goed gedaan!! Zoveel respect voor jou! Nu lekker genieten en ik kijk uit naar je volgende avontuur!
    Dikke kus
    Gaby

  • Dankjewel Brenda! Ik adem zoveel mogelijk 1-op-3, maar in een wedstrijd val ik vaak terug naar 1-op-2. Maar dan wissel ik buiten wel af met links en rechts om goed de route te kunnen blijven volgen. Dus nu deed ik stukken 1-op-2 links en 1-op-2 rechts maar ook een aantal stukken 1-op-3!

  • Haha dankjewel Irene! En dan te bedenken dat de dames voor me nog 5-10 minuten sneller lopen hè…. ;-) Maar ik ben ook super tevreden hier mee! Thnx! X

  • Hoi Madelon, wat en mooi verslag van afgelopen zondag. Echt een goeie prestatie; je kunt absoluut trots zijn op jezelf. En het was echt superleuk om je road naar deze triathlon te volgen. Op naar de volgende

  • Dankjewel Petra, wat leuk! Ik ben ook best trots en blijf jullie lekker meenemen op mijn ‘reizen’! :)

  • Thanks Deniece! En jij op naar jouw ‘sport’prestatie, het is al bijna zover! Succes en plezier met de laatste loodjes!

  • Hi Madelon, wat een topprestatie. Ik vind het zo ontzettend knap en inspirerend dat je na zo’n lange topsport carrière nog steeds dit soort bijzondere prestaties uit jezelf kan halen. Echt een topper! Heb genoten van je verslag.

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *